persianweblog persianblog
من و روزبه و مانی

به بهانه اعدام بهنود

مقصر اصلی مادر احسان نیست. قانون هست. قانون نباید همه, اختیار جان یک انسان را (حتی قاتل) به شخص خاصی بدهد. از یک آدم معمولی نباید انتظار درک و تحلیل مسئله ای به این پیچیدگی را داشت تا بتواند تصمیم درستی بگیرد. تیمی از متخصصین علوم روانشناسی و جامعه شناسی و حقوق و قضاء لازم هست.

از طرف دیگر در کنار قانون خدمات اجتماعی برای رسیدگی به حال خانواده مقتول هم لازم است. کسانی که نه فقط برای تقاضای بخشش که برای دلجویی و کمک به مادری داغدار و خشمگین به سراغش بروند. کارآزموده هایی که کمک کنند این  مادر از مراحل داغداری و خشم و شکایت و تنبیه مجرم  و تسلی خود به تدریج عبور کند. این جور سرویس های اجتماعی را معمولا سازمان های غیر دولتی به عهده دارند. سازمان های غیر دولتی هم به تریبون نیاز دارند تا برای پشتیبانی به مردم خود و سازمان های فرا مللی وصل شوند.  

اما گذشته از جزئیات این بحث چیزی که مایه خوشحالی هست این که مردم از مسائل اجتماعی کنار نمی گیرند. انگار  فهمیده ایم که اگر به دنبال حق خود هستیم باید از حق دیگران هم دفاع کنیم. حق کودک و زن و اقلیت مذهبی و قومی و جنگل و آسمان و...

شعور اجتماعی مان دارد به سرعت رشد می کند.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٧/٢٦ - پروانه