خانه وبلاگ
ايميل من
نویسندگان وبلاگ
پروانه
آرشیو وبلاگ
لینک دوستان
.مانی موفرفری من
م قائد
علی حيدری
افرا و پاييز
حامد
صفورا
شادی بيضايی
منيرو روانيپور
پاتوق ادبی
احمد
محسن عمادی
عکس فوری
توکای مقدس
جشن بیکران
رضیه
صفا و وفا
نازخاتون
ارغوان
غريبه ای نام آشنا
داش مسعود
پژمان نوروزي
جوجو
داوود پنهاني
محبوبه
رضا علامه زاده
خورشید خانم
سرباز معلم
آلما
زانيار
زيتون
کریم جعفری
صندلی
صالح
مانی کلانی
محمد
گيتی
ladybird
آلوچه خانم
معلم فارسی
مریم اینا
IranDokht
campus watch
NّIAC
آنارشیست
نیلوگویه
گیس طلا
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ
لوگوی دوستان
اخبار ایران
شنیده ام تازگی یک کلمه در عقدنامه انگولک شده : "عندالمطالبه" تبدیل شده به "عندالاستطاعه". مهریه تنها پشتوانه زن هست در دادگاه مردسالار ِ زن ستیز وقتی که زنی جان به لب می شود و فقط طلاقش را می خواهد. قانون طلاق، ارث، حضانت، تمکین، و بقیهء قوانین خانواده همه ضد زن هست. بخصوص در اجرا. هیچ توازنی وجود ندارد. تنها دلگرمی زن در این بن بست مهریه است که چشم دیدنش را ندارند. چقدر زن را دون و پست می خواهند این جماعت قانونگذار ولایت ما.
من فکر می کنم که اگر مردی نپذیرد که آنچه که من حق خودم می دانم را در عقدنامه امضاء کند آیا لیاقت شریک شدن در زندگی ام را دارد؟
مردهای روشنفکر یا/و منصف در عمل چه می کنند؟ مهریه بد است؟ حاضرند خودشان جبران کنند؟ در عقد نامه ذکر کنند حق طلاق، اشتغال، تحصیل و حضانت برابر. می ترسند؟ از چه؟ برابری؟ عدالت؟
-------
اگر مهریه هم نباشد چه بگوییم به جای :" مهرم حلال جانم آزاد"
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٧/۱۱/٢٥ - پروانه